zondag 31 augustus 2014

Oudere mensen




Ik las eens een spreuk dat je de graad van beschaving binnen een samenleving kan afmeten aan de manier hoe ze met hun vrouwen om gaan. Daar zit zeker een kern van waarheid in. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor hoe een samenleving om gaat met de oudere mensen, hoe ze omgaan met hun zwakkeren. Is er nog plaats voor deze mensen, hoe worden ze gewaardeerd? Wie zorgt er voor hen en hoe kwalitatief goed, is die zorg? Hoe kijken ze tegen hen aan? Als last of als verrijking? Is er respect voor zwakkere mensen of worden ze minderwaardig behandeld?

Oudere mensen hebben een schat aan levenservaring op gedaan. Ze kunnen daardoor heel waardevol zijn voor jongere mensen als ze die kennis willen delen, als ze hun vaardigheden overdragen op de jongeren, als ze gewaardeerd en gerespecteerd worden hier voor. Als ze er mogen zijn ook al zijn ze soms wat trager of denken ze wat conservatiever over dingen. Het is niet altijd makkelijk om daar het geduld voor op te brengen vooral niet het wat trager gaat allemaal dan je zelf gewend bent.

We worden op een dag allemaal oud als het goed is. Denk eens na over je gezondheid nu en hoe je die zo goed mogelijk in stand kan houden. Hoe blijf je bij de tijd en hoe word je gezond oud later? Je hebt immers maar een lichaam en een psyche. Hoe zuinig ben je daarop en hoe goed zorg jij er voor? Hoe zou jij later behandeld willen worden als je oud(er) bent?




zaterdag 30 augustus 2014

Positief en Negatief denken


Positief denken is een stroming in de psychologie die jarenlang een enorme opmars heeft gemaakt. Je moest gewoon positief denken en dan kwam alles vanzelf goed. Alles wat negatief was moest onmiddellijk omgebogen worden door iets positiefs, zelfs al meen je er niets van, voelde je je niet zo want dat kwam vanzelf dan wel. Je kon niet positief genoeg denken en het was de sleutel tot elk probleem.

Een heleboel mensen worden juist ziek door het continu verdringen van hun negatieve ervaringen. Het niet mogen denken of praten over negatieve dingen die hun dwars zitten. Het telkens weer ontkennen van de negatieve dingen die hen overkomen of hen telkens weer vertellen dat ze niet zo negatief mogen praten, denken of doen. Er rust zo langzamerhand een taboe op negatief denken en negatieve dingen. Vandaar ook dat Social Media continu een succesverhaal moet zijn, alles moet positief gebracht worden en er mag niet al te kritisch ergens over gesproken worden want dan ben je "negatief" en dat is niet goed.

We zijn net als een medaille. We hebben een positieve en een negatieve zijde. Als je die negatieve zijde gaat ontkennen of vermijden of verdringen als zijnde schadelijk of niet functioneel dan ontken, vermijd of verdring je daarmee de helft van je wat je bent en wie je bent. Het hoort er namelijk bij. Je bent niet alleen maar positief. Negatieve ervaringen zijn leermomenten, het leert je hoe iets niet moet en het leert wat je beter anders kan doen. Het maakt dat je niet alleen maar positief denkt zonder de onderliggende ervaring.

Je hebt negatieve ervaringen nodig om van te leren. Ook die negatieve gedachten mogen er zijn.. ze wegdrukken, ontkennen of voortdurend om willen buigen, is niet helpend. Laat ze toe, luister naar ze.. ze hebben je iets te vertellen, iets waar je wat van kan leren, wat jou wilt beschermen (angst gedachten) of iets wat je pijn gedaan heeft en wat om heling en verwerking vraagt (verdriet). Of iets wat je boos maakt omdat er over jouw grenzen is heen gegaan en waar je actie op dient te nemen.. maar als je je boosheid ontkent, blijft men over je grenzen heen gaan en als je je verdriet ontkent en niet toe wilt laten word je depressief.

Negatieve gedachten als onwenselijk beschouwen en daarom als niet-helpend te beschouwen is wat te kort door de bocht. Door ze op waarde te schatten als iets wat niet goed ging of iets wat je niet meer wilt meemaken maakt dat je ze kan gebruiken in je acceptatie proces. Pas na erkenning van  hetgeen je denkt en weet, pas na bewustwording van wat er fout ging en hoe niet-helpend dit was, volgt acceptatie. En pas na acceptatie kan men werken aan herstel.

Een proces van heling en genezing heeft stapjes nodig. Je kan niet van negatief in een keer naar positief gaan. Dat voelt onecht, dat is niet doorleefd, dat is te oppervlakkig en gaat voorbij aan de werkelijke betekenis van gedachten, gevoelens en gedrag. Je ontkent daarmee een deel van jezelf en dat wat je hebt meegemaakt. Dat is niet helend..

vrijdag 29 augustus 2014

Genomineerde Hersenbokaal 2014: Een steekje los? Een eigenwijs spel!




Als spelleider van "Een Steekje Los" (dit doe ik als vrijwilligerswerk) ben ik apetrots op het feit dat "Steekje Los" is genomineerd voor de hersenbokaal 2014! Er zijn drie projecten genomineerd voor de prijs van 35.000 euro en ik hoop natuurlijk dat Steekje Los die prijs krijgt om op die manier een App te kunnen ontwikkelen waarmee je Steekje Los overal kan spelen op je telefoon of tablet.

Als spelleider speel ik het spel bij allerlei gelegenheden. Dat kan op een kwartiermaker festival zijn, een dag over psychische gezondheid, bij vrijwilligersdagen van de GGZ, teamdagen, cliëntdagen, bij wijk of buurtfeesten of als onderdeel van een workshop.

Het spel is ontzettend leuk om te doen. Het lijkt wat op een ganzenbord of triviant waarbij je allerlei opdrachten, vragen en stellingen krijgt waar je punten (opstekers genaamd) kan winnen en waarmee je ook in gesprek met elkaar gaat over psychische gezondheid en kwaliteit van leven. Het is bewustmakend en heel veel mensen zeggen achteraf: "ik vond het een beetje eng in het beging maar het is echt hartstikke leuk om te doen, wanneer spelen we weer?"

We willen graag het gedachtengoed van Steekje Los uitdragen via een App. Mensen zelf iets in handen geven wat ze overal en altijd kunnen gebruiken. Een App ontwikkelen kost echter geld en dat hopen we te winnen met de hersenbokaal prijs.

Stem je mee voor Steekje Los? Op die manier worden psychische ziekten bespreekbaar gemaakt en gaat het taboe en het stigma er af als er meer begrip, kennis en inzicht komt in wat het is om een psychische ziekte te hebben.

Je kan HIER stemmen.

donderdag 28 augustus 2014

De zwarte hond die Depressie heette



Een bijzonder mooi gemaakte animatiefilmpje over depressie (dank voor de tip Astrid!). Hierin wordt een depressie vergeleken met een zwarte grote hond die je telkens achtervolgt. Die er altijd is en aan je hangt, bij je ligt. Een grote zwarte hond die je voortdurend in verlegenheid brengt, die alles wat je leuk vindt voor je verpest door elke keer de aandacht te vragen en je te laten voelen dat je er nooit van af komt.

Depressie is een psychische ziekte die een flinke impact heeft op je leven. Je voelt je lamlendig, ongelukkig, somber, verdrietig.. je hebt nergens zin of energie voor, je kan achterdochtig en argwanend zijn, snel boos en prikkelbaar als mensen (vaak goedbedoeld) je proberen op te beuren of te helpen, je voelt je vaak wanhopig alsof het nooit meer over zal gaan en je je altijd zo zal blijven voelen.. alsof het alleen nog maar alle dagen regent in je hoofd.. er nooit meer zon zal schijnen..

Depressie maakt dat alles minder mooi overkomt. Het eten smaakt niet zo lekker, kleuren komen nauwelijks binnen of zijn pijnlijk fel, je voelt je ellendig en tekort schieten, je denkt vaak minderwaardig over jezelf alsof je een mislukkeling bent.. iemand die het niet waard is om te leven of om aandacht of hulp te krijgen. Met depressie draag je vaak een masker, een sociaal wenselijk masker omdat je je er voor schaamt en niet wilt dat iedereen het kan zien aan je, hoe rot je je voelt. Je schaamt je ervoor.

Kortom Depressie is een ernstige vaak onderschatte psychische ziekte die net zoveel aandacht en zorg verdient als een ziekte als kanker, tbc of hiv. Waarom? Omdat het net zo dodelijk kan zijn..omdat er jaarlijks nog steeds mensen overlijden door een depressie.. omdat ze het niet meer zien zitten, zo niet verder door willen en kunnen leven en geen andere uitweg meer zien dan de dood... Niet omdat ze zo graag dood willen maar omdat ze niet meer willen leven met die rotgevoelens, die gevoelens van wanhoop, extreme somberheid en futloosheid.. het niet meer kunnen opbrengen om weer op te moeten staan en weer die strijd aan te moeten gaan met die grote zwarte hond die alles overschaduwt en zo moeilijk maakt...

Als je last hebt van een depressie zoek dan hulp. Je kan terecht bij Minerva Counseling als je last hebt van depressieve gevoelens en gedachten. Ik kan je thuis behandelen (omgeving Breda) maar ook via Skype, via chat of telefoonverbinding zijn er mogelijkheden om counseling te krijgen.



woensdag 27 augustus 2014

HSP hoogsensitief persoon; de documentaire Sensitive



Universitair docent psychologie en psychotherapeute Elaine Aron is een voornaam onderzoeker die het fenomeen hoogsensitiviteit (HS) voor het eerst eens psychologisch goed onderzocht heeft. Ze heeft gekeken naar wat hoogsensitieve personen onderscheid van gewone mensen en hoe het zich onderscheid van andere prikkelverwerkingsafwijkingen. Het zou erg leuk zijn als boven geplaatste trailer van de documentaire Sensitive met haar uitleg er in, daadwerkelijk op de markt komt. Jij kan daar ook aan bijdragen middels crowdfunding via deze site.

Vaak wordt HS verward of in verband gebracht met autisme. Autisme wordt gezien als een psychische stoornis, HS is geen psychische aandoening. Tenminste misschien wel "nog niet" want in de huidige DSM V is al heel veel nu een psychische aandoening.  Autisme, ADD, ADHD en HSP hebben echter wel overeenkomsten en die zit 'm in de prikkelverwerking.

De hersenen worden dagelijks miljoenen keren geprikkeld door allerlei interne en externe prikkels. Geluiden, beelden, gevoelens, smaak, reuk, onbalans, spierbewegingen, tast, teksten, taal, kleuren, eten, stofjes etc.etc. Deze prikkels komen via de zintuigen binnen en worden doorgaans voor 98% automatisch weggefilterd door de hersenen. Als we immers alles continu bewust zouden moeten zijn dan worden we daar helemaal overbelast door. Immers als je voortdurend je grote teen, je linkerbil, de tv, de geur van gebakken vlees, een hond die bij de buren blaft en de computer die popups geeft, voelt, ruikt, ziet, hoort... dan kan je niet leven. Die wegfiltering van de hersenen is dus heel belangrijk om normaal te kunnen leven.

Bij HSP, ADD, ADHD en autisme is echter die prikkel filtering wat afwijkend van normale hersenen. De manier waarop er gefilterd wordt is verschillend, de hoeveelheid die gefilterd wordt is anders en wat daardoor ervaren wordt en niet ervaren wordt is verschillend.

HS mensen hebben minder scherp afgestelde filters. Ze nemen heel veel waar. Ze ervaren meer dan een gemiddeld persoon en hebben daarom sneller iets door, voelen iets eerder aan of zijn ze ergens al snel overgevoelig voor. Het is sneller teveel, ze zijn vaak ook sneller moe en kunnen niet zo lang iets hebben dan een ander. Het grote verschil echter met bijvoorbeeld autisme is dat ze heel empathisch zijn, mensen goed aanvoelen en erg sfeergevoelig zijn. Autistische mensen hebben problemen met empathie, sociale context en het zich verplaatsen in de positie van een ander en HS mensen zijn hier juist vaak heel goed in en hebben scherp  in de gaten hoe een ander zich voelt of wat die nodig heeft.

HS mensen houden vaak van rust, trekken zich geregeld terug om even te bekomen van al die prikkels. Ze hebben vaak een sterk gevoel van rechtvaardigheid en kunnen slecht tegen onrecht. Verder zijn ze makkelijk allergisch of hebben ze eczeem, astma of  overgevoeligheidsreacties op medicatie. Ze schrikken makkelijker en kunnen lang niet altijd tegen harde geluiden, drukke omgevingen en veel verschillende indrukken. Je vindt ze daarom vaker in de natuur en op zichzelf omdat ze dan even een time-out nodig hebben.

Zelf ben ik een HSP. Ik heb diverse testen gedaan en elke keer blijkt dat ik hoogsensitief ben. Het verklaarde voor mij veel om dit te weten omdat het duidelijk maakte waar bepaalde tegenstellingen in mijn karakter vandaan kwamen. (Iets wel leuk vinden maar niet lang kunnen volhouden). Tevens begrijp ik nu waarom ik niet lang in een drukke of lawaaierige omgeving kan verblijven en hoe dat het komt dat ik daar heel erg prikkelbaar van wordt naarmate het te lang duurt.

Uiteindelijk kan hier door een overload situatie ontstaan waarvan ik dan weer moet "afkoelen" door me terug te trekken in mezelf, even rust te zoeken, stilte te vinden om me heen. Herkenbaar voor mij was ook de overgevoeligheid voor kledingstoffen, voedingsstoffen en medicatie waarvan ik heel snel uitslag, eczeem of diarree van krijg.

Als HSP functioneer ik vele malen beter in een op een situatie dan in langdurige groepssamenwerking. Ik ben niet het type voor een kantoortuin of drukke binnenstad. Ik woon het liefst rustig in een dorp of buitenwijk, ik heb graag een rustige werkomgeving en weinig omgevingslawaai (dus liever geen radio aan etc.)

Als je HSP bent is het belangrijk dat je weet dat je HS bent. Dat je dit hebt en dat je daar je leven op kan inrichten en aanpassen. Doe je dat niet dan hebben stress en spanningen al snel vat op jou. Je raakt makkelijk uit balans en voelt je dan heel makkelijk moe of overprikkelt. Heb je erg last van je sensitiviteit overweeg dan eens coaching hiervoor bij Minerva Counseling. Aangezien ik zelf een HSP ben, weet ik heel goed hoe het is om HS te zijn en waar je tegen aan loopt als ervaringsdeskundige.

dinsdag 26 augustus 2014

De juiste hulp krijgen

Een man vliegt in een heteluchtballon boven het land en beseft dat hij verdwaald is. Hij ziet beneden een man lopen en daalt tot hij binnen gehoorafstand is...
"Neem me niet kwalijk," roept hij, "Kunt u mij misschien helpen? Ik heb mijn vriend beloofd hem een half uur geleden ergens te ontmoeten, maar ik weet niet waar ik ben!"

De man beneden antwoordt: "Ja. U bent in een heteluchtballon en zweeft ongeveer 10 meter boven de grond. U bevindt zich tussen de 52 en 53 graden noorderbreedte en tussen de 3 en 4 graden oosterlengte."

"U bent zeker een adviseur" zegt de man in de heteluchtballon.
"Inderdaad" zegt de ander, "maar hoe weet u dat?" "Nou", zegt de man in de ballon: "alles wat u zegt is technisch gesproken juist, maar ik heb helemaal niets aan die informatie. En al met al ben ik nog steeds verdwaald".

De man op de grond kijkt peinzend omhoog en zegt: "U bent zeker manager?"
"Dat klopt", zegt de man in de ballon: "maar hoe weet u dat?"

"Eenvoudig. U heeft geen idee waar u bent. U weet al helemaal niet waar u naartoe gaat. U heeft iets beloofd terwijl u geen idee heeft hoe u die belofte moet waarmaken en u verwacht van mij dat ik uw probleem oplos. U verkeert nog steeds in dezelfde positie als voor wij elkaar ontmoetten, maar op een of andere manier is het nu ineens mijn schuld."


Een prachtige metafoor voor een aantal problemen die veel mensen wel herkennen. Niet weten waar je bent, niet weten hoe je verder moet en vervolgens hulp vragen. Dat hulp vragen op zich is al een hele opgaaf, een drempel om over te gaan voor sommigen. Er zijn nog steeds veel mensen die vaak denken dat hulp vragen zwak is en dat je alles bij voorkeur helemaal alleen moet doen.

Als je echter hulp vraagt dan is het nog maar de vraag of je ook de hulp krijgt die je zoekt. Of je de informatie krijgt die je nodig hebt en of het jou daar gaat brengen waar je heen wilt, wat je uiteindelijk wilt bereiken.

Er zijn meerdere dingen belangrijk in dit verhaal:

1. Wanneer durf en kan je erkennen dat je het zelf niet meer redt?
2. Waar wil je heen? Wat is je doel? Wat wil je graag bereiken?
3. Wie kan jou het beste helpen?

Het is belangrijk als je hulp wilt hebben dat je voor jezelf helder hebt waar je graag mee geholpen wilt worden. Waar je last van hebt, wat je graag zou willen. Schrijf het desnoods op als je bang bent dat je het op een gesprek niet lukt om allemaal te zeggen. Lees het op of overhandig het van te voren.

Een goede hulpverlener zal de aandacht en de tijd nemen om te kijken en te luisteren naar wat jij belangrijk vindt, wat jij nodig hebt.

Als blijkt dat jij ergens niet de juiste hulp krijgt zoek dan gerust door naar iemand die jou wel kan helpen. 

maandag 25 augustus 2014

Slecht voorbeeld

Ik heb op Facebook meerdere groepen opgericht en daar beleven de leden en ik veel plezier aan. Het grappige is dat die groepen allemaal zo hun eigen identiteit en sfeer kennen en dat kan het ook nog eens veranderen van tijd tot tijd afhankelijk van wie er posten en waar het over gaat.

Doorgaans gaat het er gemoedelijk aan toe en is er ruimte voor elkaar en het eigen verhaal en om eens lekker gek te doen en heel hard te lachen om onszelf in relatie tot anderen.

Soms zit ik daar als beheerder om de boel een beetje aan te sturen en in het gareel te houden, soms zit ik er in de rol van counselor en dan weer als moeder, vrouw of ervaringsdeskundige. Andere keren ben ik net zo melig als ze de anderen en kan ik het niet laten om ook eens een snedige opmerking te maken of "foute" dingen te zeggen. Soms raak ik zelf de draad wel eens kwijt van welke rol ik dan heb en vraag ik me later wel eens vertwijfeld af of het nou wel zo verstandig was wat ik daar had gezegd.. is het überhaupt wel slim om groepen te beheren als je lekker mee wilt doen. Je moet wel eens impopulaire beslissingen nemen en soms is het lastig om zelf eens gek te doen omdat je ook het goede voorbeeld  moet geven als je beheerder bent. Daar had ik als leidinggevende ook wel eens last van, dat dilemma.

Enfin.. na enig wikken en wegen besluit ik maar dat ik gewoon mezelf wil zijn en blijven, ongeacht alle voorbeeldrollen of verwachtingen die anderen van mij hebben. De spreuk die hierboven staat werd door een van de dames geopperd in een groep voor grote meiden in de overgang..  ik lag in een deuk.. tja wat er ook goed of niet goed gaat, hoe je ook over jezelf denkt.. je kan altijd nog als slecht voorbeeld dienen....

zondag 24 augustus 2014

Je kan alles leren

Dat is nou het mooie van internet. Je kan er van alles vinden, het wordt steeds uitgebreider met steeds meer toepassingen. Wat je ook wilt weten of leren, het is er vast te vinden. Steeds meer scholen en universiteiten van over de hele wereld geven tegenwoordig online gratis trainingen, lessen en cursussen (zogenaamde MOOCs geheten). Je kan dan een vak van je keuze gewoon thuis via je computer volgen, op je eigen datum en tijd.

Khan Academy is zo leerinstituut die hier graag aan mee doet en die op internet, wereldwijd mensen in de gelegenheid stelt om te leren. Ze maken kennis beschikbaar voor iedereen met een internetaansluiting. Zo worden we met z'n allen steeds slimmer. Worden kansen weer wat meer gelijk zodat ook mensen die geen universiteit kunnen betalen, wel vakken kunnen leren. Zich wel kunnen verdiepen.

Een mooie kans en prachtig aanbod is er inmiddels op diverse sites van universiteiten te vinden. In Nederland zetten ook de universiteit van Utrecht en Amsterdam regelmatig college's online. Je hebt ook nog de Universiteit van Nederland (nl talig) die ook een divers aanbod heeft. Het enige wat wel heel belangrijk is dat je je Engels goed beheerst. De voertaal bij veel college's is Engelstalig, ook in Nederland. Dit om buitenlandse studenten ook in de gelegenheid te stellen een les te volgen. Dit geldt ook op internet bij sites van de Khan Academy of bijvoorbeeld Coursera.




Waar zou jij graag meer over willen weten?

vrijdag 22 augustus 2014

Heb je al een pijnstiller genomen?

Ik heb een vreemd blaarvormig wondje op mijn elleboog en dat zit er al een aantal dagen. Het doet zeer en ik snap niet hoe het er is gekomen. Sinds gisterochtend komt er vocht uit en had ik 'm leeg geknepen in de veronderstelling dat het dan nu wel snel zou genezen maar dat doet het niet. Ik heb al verschillende crèmes geprobeerd maar nee.. geen heling.

Vanochtend kwam er alweer vocht uit. Geen pus ofzo, het stinkt ook niet.. het is helder waterig vocht.. maar de blaar en het rode weefsel er om heen blijft pijn doen bij de minste aanraking. Zelfs slapen is lastig want zodra mijn elleboog ergens het kussen of de matras raakt, doet het alweer zeer.

Ik rijd vanochtend naar mijn huisarts omdat ik bij het inloopspreekuur er even naar wil laten kijken. Misschien een ontstekinkje of iets waar een cortison zalfje vast wel korte metten mee kan maken. Helaas.. praktijk gesloten.. dus ik rijd door naar de vervangers elders in onze wijk. Daar is het zo druk dat de assistente nauwelijks tijd heeft om me te woord te staan tussen de telefoontjes door. Ze heeft haast..

"Wat kan ik voor u doen?"
"Ik ben een patiënte (waarom zeg ik dit eigenlijk.. ik ben niet ziek) van Dr. F. en hij is op vakantie en nou begreep ik dat ik hier terecht kon?"
"Nou dat gaat vandaag niet lukken, het is zo druk. Wat is er aan de hand?"
Enigszins twijfelend omdat de hele wachtkamer met andere mensen gretig mee kan luisteren, leg ik voorzichtig uit dat ik er niet dood aan ga ofzo maar er al wel dagenlang mee loop en last van heb en graag wil dat er vandaag even naar gekeken wordt voor het weekend. Dan krijg ik het standaard antwoord van bijna iedere doktersassistente van heel de regio Breda....ik heb er zo'n hekel aan... HEB JE AL EEN PIJNSTILLER GENOMEN?

Mijn nekharen gaan overeind staan en ik denk: "nee muts.. dat helpt niet als er een ontsteking zit.. wel? Dat lost het probleem niet op.. dat haalt misschien alleen met een beetje geluk, de scherpe randjes van de pijn af.. maar ik wil geen pijnstiller. Dat had ik heus wel zelf kunnen bedenken als ik dat had gewild, daar kom ik helemaal niet voor... halllooooo luister je wel naar mij? Ik heb een wondje met een blaar die op onverklaarbare wijze op mijn elleboog is gekomen en het is rood en wit en doet ook pijn ja.. er komt vocht uit.. het klopt af en toe.. en het hoort er niet te zitten. Dat gaat heus niet weg met een paracetamol.

Geduldig en rustig antwoord ik: "nee .. maar die hoef ik ook niet, daar kom ik niet voor, ik wil graag dat er een dokter naar kijkt want volgens mij is het een ontsteking, dat los je met een pijnstiller niet op". Ze kijkt me aan en ze herhaalt wat ze aan de telefoon tegen een moeder met een kind met oorpijn zei en tegen de meneer voor mij ook al 5x gezegd had die opgezwollen pijnlijke benen had met oedeem: "komt u maandag maar terug.. 8 uur.. wilt u zich dan wel weer even hier melden."

Pfff... nou ik kom helemaal niet meer terug hier.. want als ik hier maandag weer ben en het is weer zo druk dan kan ik zeker dinsdag terugkomen ofzo? Of woensdag? Of misschien is er donderdag even een gaatje voor mij? Mij niet gezien, ik heb hier niets meer te zoeken of te verwachten. Ik wil geholpen worden, niet van het kastje naar de muur gestuurd worden en zeker niet behandeld worden als een onnozel iemand die niet had kunnen bedenken of die een pijnstiller wou of niet. Als ik dat had gewild dan had ik die allang ingenomen...

Dit is wel een beetje kenmerkend voor de huidige reguliere zorg. Ik zie het in de psychische gezondheidszorg ook steeds vaker gebeuren. In plaats van de oorzaak weg te nemen, tijd en aandacht voor je te hebben, gaat men met pillen de symptomen bestrijden. Prachtig natuurlijk dat je pillen hebt die dat kunnen en dat het lijden verzacht wordt.. maar je lost er het probleem niet mee op. De psychische wond ettert lekker door, soms wel jaren aan een stuk zonder dat er ook maar iemand iets mee doet. Nauwkeurig wordt het medicijngebruik bijgehouden, opgeschroefd of afgebouwd maar echt goede psychische hulpverlening is soms ver te zoeken. Goede gesprekken, handvatten, educatie aan je cliënt.. de juiste vragen stellen, mensen aan het denken zetten, ze helpen in hun proces van verwerking en inzichten laten krijgen..dat is er niet meer bij. Jammer.. gemiste kans.. denk ik dan.

Ik zal je geen pijnstillers voor houden als antwoord op je vragen.. pijn is een signaal dat er iets mis is.. waar je wat aan kan doen. Dat geldt ook voor psychische pijn. Daar kan je wat aan doen door er over te praten, het te onderzoeken en aan te pakken. Daar sta  ik voor .. als counselor. Ik neem de tijd voor je, luister naar je en stel je vragen. We kijken samen naar waar je last van hebt en wat er aan gedaan kan worden om er van af te komen. Dat is wat echte hulpverlening in zou moeten houden, naar mijn idee.

O ja en hoe is het nu met mijn wondje? Geen idee.. vanmiddag kon ik wel terecht bij een andere huisarts hier aan de Spank in Breda. Hij heeft goede recensies op internet zag ik. Ik snap nu al waarom.

Edit 16.30 uur: Deze huisarts kent zijn vak. Hij kijkt 5 minuten.. hoort mij even aan en zegt: "het is een ontsteking van het onderhuids bindweefsel". Hij vond het ook wel een beetje jammer dat zijn collega geen tijd wilde maken voor mij vanochtend. Hij had het immers ook erg druk. De wachtkamer zat hier inderdaad nog aardig vol. Ik heb nu antibioticakuur voor een week en als het niet weg is dan terugkomen. Kijk dat bedoel ik dus.. zo los je een probleem op. Dank u wel Dr. Hamidi.

woensdag 20 augustus 2014

Borstkanker check up App



In het kader van "make it fun" dan krijgt het de aandacht, werd ik attent gemaakt op dit voorlichtingsfilmpje op de noodzaak tot regelmatig borstonderzoek ter voorkoming van borstkanker. Het filmpje is erg aantrekkelijk gemaakt voor hetero vrouwen en de app lijkt me wel leuk voor op je telefoon.

Slim bedacht van deze makers want iets heeft het meeste succes als mensen er plezier aan beleven, als ze iets leuk vinden en het emoties oproept. Dit appje doet dat wel. En het is ook nog eens voor goed doel... wat wil je nog meer? Een van de dames schreef toen: "komen ze ook op huisbezoek?"

De aftiteling en de dokter op het eind is ook niet onaardig ;)

dinsdag 19 augustus 2014

Borderline

Gisteravond de eerste aflevering gekeken van "Doe even normaal". Een tiendelige serie afleveringen over psychologische aandoeningen en stoornissen die een mens kan treffen.

Psychische ziekten waar nog vaak veel onbegrip voor is, weinig kennis over is bij de "gewone" Nederlander en waarbij men niet zelden mensen maar lastig of een aansteller vinden. Immers je kan het niet zien aan iemand of iemand psychisch ziek is.

Je kan het alleen merken aan iemands gedrag, de manier waarop iemand over zichzelf of over anderen praat en hoe iemands denk en redeneerproces gaat. Daar zitten kenmerken in die duidelijk maken of iemand psychisch gezond of ziek is.

Gisteravond ging het over Borderline. Borderline is een persoonlijkheidsstoornis die in tegenstelling tot andere persoonlijkheidsstoornissen tegenwoordig met een goede en adequate behandelmethodiek sterk te verbeteren en zelfs te genezen is. Dialectische Gedragstherapie en Schematherapie zijn de meest aangeraden behandelvormen. In de aflevering zien we twee dames, een jongedame die zichzelf heeft gesneden, regelmatig zich depressief voelt en duidelijk last heeft van stemmingswisselingen, tevens zie ik dat het kijken in de spiegel haar erg emotioneel maakt omdat ze zichzelf lelijk vindt en erg negatief over zichzelf denkt. Het zichzelf beschadigen, de depressieve gevoelens, de stemmingswisselingen en het negatieve zelfbeeld zijn kenmerken van Borderline.

Het onderzoeksinstituut Trimbos geeft hierover aan dat Borderline volgens het handboek van de diagnosticering van psychische ziekten (DSM) negen kenmerken kent. Als je er vijf hebt, dan spreek je van een BPS (Borderline persoonlijkheidsstoornis). Deze komt vele malen meer voor bij vrouwen dan bij mannen. Mannen hebben vaker de ASP (antisociale persoonlijkheidsstoornis) en die wordt daarom ook wel de mannelijke variant van Borderline genoemd.

De andere moedige dame in deze uitzending is een getrouwde moeder van een peuter. Ook zij kampt met stemmingswisselingen waarbij ze zich heel rot kan voelen en waarbij ze in een keer niets meer kan hebben van haar kind of zichzelf en heftige depressieve gevoelens ontwikkelt. Hierbij komen zelfdodingsgedachten op. Ze geeft ook aan dat ze eetstoornissen had waarbij ze heel veel ging eten als ze zich rot voelde (troost eten genoemd). Dit troosteten is een kenmerk wat valt bij Borderline onder het impulsieve gedrag en de neiging tot verslavingsgedrag.

Ik vond de uitzending bijzonder goed gemaakt. De dames verdienen een diep respect dat zij zich zo open en kwetsbaar hebben durven laten zien voor een tv camera. Dit moet niet makkelijk geweest zijn daar dit soort psychische ziekten vaak iets zijn waar enorme schaamte gevoelens bij komen kijken. Je loopt niet graag te koop met je kwetsbaarheid, met de littekens van je zelf aangebrachte verwondingen en je vertelt ook niet graag over je tekortkomingen, je psychische problemen met eten of zelfdodingsgedachten. Veel mensen die je dit vertelt of laat zien neigen er naar je voor "gek" te verklaren wat gevoelens van afwijzing oproept die het negatieve zelfbeeld die een persoon met Borderline heeft, enkel negatief versterkt. Daarom was het des te moediger wat ze gedaan hebben. Taboe doorbrekend.. confronterend dat ook wel.

Ik heb de aflevering in de diverse Facebookgroepen gedeeld en er over gesproken met anderen. Het heeft bij allen een diepe indruk gemaakt en sommigen vonden het best "eng" om te zien hoever zo'n psychische ziekten gaat. Anderen herkende gedragingen of gedachten bij zichzelf en vroegen zich wat angstig af of zij ook Borderline hebben. Twijfel je daar oprecht aan dan is het aan een psycholoog of psychiater om je daarop te testen.

Vanavond gaat het over de PTSS (posttraumatische stress stoornis). Nederland 2, 20.00 uur.

maandag 18 augustus 2014

Waar ligt de focus?

In de media is de balans tussen goed en slecht nieuws vaak ver te zoeken. Goed nieuws verkoopt slecht en slecht nieuws wekt de aandacht en verkoopt daarom stukken beter. Kranten en internet staan vol van zaken als pestproblematiek, agressie in het verkeer, inbraken, milieu en andere rampen en tv programma's waarin dingen fout gaan zoals "Help mij man is een klusser" of een avondje Joep van het Hek waarin alles en iedereen weer even flink negatief door de mangel gehaald wordt, doen het beter dan goed nieuws programma's.

Het viel me trouwens wat dat laatste betreft op dat als je naar mannelijke grappenmakers kijkt zoals Freek de Jonge, Joep van het Hek of Paul de Leeuw, dat ze heel vaak grapjes maken over anderen die het fout doen. Het gaat zelden over hun zelf maar heel vaak wordt er een ander neergehaald. Vrouwelijke grappenmakers doen dit minder en hebben het vaker in grapjes over zichzelf en zijn zelfkritisch, putten uit eigen ervaringen of gebruiken typetjes. Ze halen minder anderen omlaag. Ik denk dan aan Brigitte Kaandorp of Tineke.

Toch doet slecht nieuws het goed, nare dingen scoren en je zou denken dat als je iets positief wilt veranderen dat je dan de focus beter kan leggen op wat wel goed gaat. Doet me denken aan de cursus Positief Opvoeden waar ook werd gezegd dat je de aandacht moet leggen op wat je WEL wilt i.p.v. de hele tijd aandacht te geven aan wat je niet wilt. Wat je aandacht geeft.. groeit. En je wilt dat positief gedrag toeneemt. Dus minder verbieden en gebieden maar meer zeggen wat er al wel goed gaat omdat te motiveren en te stimuleren.

Psychologisch zijn we echter zo geëvolueerd dat we alert zijn op wat er niet goed gaat. Je kon je namelijk niet veroorloven om die ene sabeltandtijger over het hoofd te zien.. Vandaar dat onze aandacht nog steeds gericht is op wat niet goed gaat..daar komt onze fascinatie voor ongevallen en misstanden vandaan. Ramptoerisme is ons ook niet vreemd, we kijken graag naar wat er fout is gegaan of dat nou een brand is in je woonwijk waar je op af gaat of een tsunami op tv. In het klein, thuis, zie je dit bij het kijken naar een cijferlijst van een rapport. Die ene 4 valt vele malen meer op dan die 7, 6 of 8.

Dan gaan we zeggen: doe nog iets beter je best dan is dat straks ook voldoende! Terwijl je misschien ook de nadruk zou kunnen leggen op wat wel goed gaat en dat versterken. Mooie vraag aan jezelf is: waar ligt jouw focus? Zie je en praat je over wat er niet goed gaat, wat voor misstanden je allemaal in de wereld en bij jezelf ziet? Of heb je het er over wat er wel goed gaat, waar je blij van wordt en waar je tevreden over bent?

zaterdag 16 augustus 2014

Mooi herinneringen maken

Van de week ging ik vissen. Dat had ik al heel lang niet meer gedaan. Als jong meisje heb ik wel eens gevist. Mijn vader vond het wel leuk om zo nu en dan eens te gaan vissen en hij leerde mij hoe je viste. Ik had toen zo'n bamboe hengeltje met een draadje, een dobber, een loodje en een haakje. Heel simpel maar wel effectief. Een stukje brood er aan of een zelf gevangen regenworm wilde wel helpen. Mijn vader had zo'n werphengel met een blinkertje.

Ik vond het toen al heel prettig om zo langs de waterkant te zitten. Een beetje in het water turen.. naar dat dobbertje wat zo lekker dobberde en daar zo kleurrijk lag te wezen. Super spannend als die begon te bewegen,kopje onder ging en als het dan lukte om een visje aan de haak te slaan. Hierna ging het visje gewoon weer terug de sloot in. Het had iets meditatiefs en maakte me toen al rustig.

Toen we eenmaal naar Brabant verhuisde werd er niet meer zoveel gevist. Hier waren veel minder water en slootjes om te vissen dan in Zuid-Holland, waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Op vakantie in Noorwegen viste we in een fjord en daar had je geen aas nodig. Als je een lijn met zo'n zes haakjes tegelijk liet zakken beten de schelvisjes soms al zonder aas. Ik kan me de vers gebakken visjes herinneren die we toen opaten want we hadden genoeg voor een hele maaltijd. Ik vond ze wel lekker maar ze zaten vol met graten. Dat vond ik dan wel weer minder als kind.

Van de week ging ik dus vissen. Mijn zoon van 12 heeft een vispas en had hengeltjes gekregen van zijn oom en vervangende opa.. want mijn vader leeft niet meer. "Pap ga je mee vissen" vroeg hij aan zijn vader maar pap had er niet zo'n trek in volgens mij. Toen hij het mij vroeg keek ik ook even bedenkelijk. "Vissen? Tjee das lang geleden en ik durf nog steeds niet zo goed zo'n glibberige vis vast te houden om het haakje er uit te wurmen."zei ik twijfelend. "Dat doe ik dan wel hoor" antwoordde hij stoer en manmoedig. Ik keek hem aan.. hmm ja ik denk dat hij dat wel kan. Vorig jaar heeft hij alles geleerd van zijn vader en van opa Co, dat moet lukken.

We pakten de visspullen bij elkaar, ritselden wat stoeltjes van zolder en begaven ons met een korst brood naar de dichtstbijzijnde sloot. De zon was al aan het zakken en verlichtte het water. De hengeltjes waren niet zo handig opgetuigd. Verkeerde dobber, teveel loodjes.. constateerde ik professioneel. Het werkte niet. De ene dobber zonk en de andere is een zeedobber die op het wateroppervlak bleef liggen.

Behendig haalde ik de loodjes er af, wisselde de dobber en hing kleinere haakjes aan de lijnen. Mijn zoon keek me met grote ogen aan. "Mam hoe weet jij dat allemaal? Waar heb jij dat geleerd?" Ik glimlachte terwijl ik mijn herinneringen op haal.. "van mijn vader" zei ik trots. "En ik kan het nog steeds". Dat had deze kleinzoon van mijn vader, die zijn echte opa nooit gekend heeft, niet verwacht. Ik maakte twee superhengeltjes die heel goed visten en we zaten een uurtje gezellig keuvelend samen aan de waterkant. Moeder en zoon. Ik voelde af en toe verwonderde blikken van voorbijgangers in mijn rug prikken maar dat kon mij niet schelen. Wij zijn vissen.

We vingen uiteindelijk twee goudvoorntjes en namen deze mee in een emmer. Thuis showden we trots onze vangst. Mijn zoon vertelde zijn zus trots dat mamma superhengels had gemaakt met nieuwe lijnen, dobbers en haakjes. Mijn zestienjarige dochter keek me met fronsende wenkbrauwen aan: "Wat ben jij nou voor een meisje?" klonk het wat afkeurend. Ik keek haar aan en begon te lachen: "je weet.. je moeder is geen doorsnee vrouw, ik doe dingen vaak net even anders dan gemiddeld". We lachten er om.  Dan lieten we de voorntjes los in onze tuinvijver. Daar kunnen ze ook prima in en daar leven toch geen andere beesten behalve kikkers en een heleboel waterplanten. Mijn zoon keek me tevreden aan als we klaar zijn met opruimen. Hij zei spontaan: "mam dat moeten we vaker doen, ik vond het heel gezellig". Wow das een mooi compliment! Ik weet zeker dat hij deze herinnering mee neemt naar zijn kinderen. Ooit eens..We hebben vandaag mooie herinneringen gemaakt.. voor later.

Psychologisch Hulpverlenen.. luisteren



Ik heb even smakelijk zitten lachen om dit filmpje van Herman Finkers die als stagiaire van het RIAGG (bestaat dat nog?) probeert psychisch hulp te verlenen aan mensen die bellen omdat ze hun verhaal graag kwijt willen en ergens mee zitten. Dank voor de tip Olga!

Hij laat zo'n beetje zien waar alle nieuwbakken hulpverleners in het begin van hun loopbaan tegen aan lopen als ze stinkend hun best zitten te doen om anderen te helpen maar waar je dan nog duidelijk bewust onbekwaam bent. Je wilt het graag goed doen maar je hebt nog zo weinig ervaring en je moet nog zoveel oefenen dat er nog regelmatig iets uit floept waarvan je later denkt.. "hmm dat had ik beter anders kunnen zeggen".

Mijn stage zit er bijna op. Ik sluit mijn studie hopenlijk over een paar maanden na ruim drie jaar af en gelukkig heb ik niet zulke hele erge blunders als Herman daar gemaakt maar ik herken  het gevoel en wat hij daar neerzet wel. Vooral van het begin van mijn stage als je plotseling geconfronteerd wordt met een heel zwaar verhaal waar je nog niet zo goed je weg mee weet. Waar je soms naarstig op zoek gaat naar de protocollen en onzeker bent over of je het allemaal wel goed gedaan hebt achteraf.

Daarnaast krijg je ook te maken met allerlei verschillende mensen met verschillende denkbeelden, met verschillende ziektebeelden, die er vanuit gaan dat jij het allemaal wel weet en snapt. Dat je, als je psychologie gestudeerd hebt, vast dwars door ze heen kan kijken, overal verstand van hebt als het om het gevoelsleven, gedachten of normen en waarden gaat en ze vinden het maar vreemd als dat niet het geval is. Sommigen nemen je dat kwalijk.. dat je geen gedachten kan lezen. Daar hadden we het laatst nog over op de Facebook Psychologie groep.

Mensen zijn soms ook bang voor psychologische hulpverleners. Sommige mensen denken dat je een soort helderziende bent als het om hun zielenroerselen gaat en dat je de meest geheime dingen meteen weet als ze een gesprek met je hebben, terwijl dit absoluut niet zo is. Laat ik dat maar gelijk even uit de wereld helpen.

Het eerste wat ik leerde in mijn counselingsopleiding, buiten de theoretische kennis van de psychologie, is dat ik moest stoppen met invullen van wat ik denk, dat die ander denkt of wellicht wel zal bedoelen. Het invullen voor anderen wat ze denken zonder het verder uit te vragen, brengt namelijk het risico met zich mee dat je volledig langs elkaar heen gaat praten zonder dat je er erg in hebt. Belangrijk is dat je dingen uit vraagt, laat verhelderen en dat ik mensen vooral hun verhaal laat doen zonder het zelf in te gaan kleuren met mijn eigen denkbeelden en gedachten. Het gaat immers niet om mij en wat ik denk maar om wat mijn cliënt denkt, voelt en ervaart en als ik dat zelf ga invullen hoe die denkt, voelt en ervaart.. dan luister ik niet meer echt, dan maak ik er mijn verhaal van en ben ik in mezelf bezig.



Dat laatste noemen ze ook wel oordeelloos luisteren naar die ander. Je luistert zonder dat je er je eigen mening of oordeel in betrekt. Je bent er helemaal voor die ander, stelt je open voor die ander en gaat ontvankelijk luisteren naar wat die ander denkt, vindt en voelt. En dat is nog best enorm moeilijk.. dat oordeelloos en ontvankelijk luisteren. Dan heb ik het nog niet over het antwoorden en wat je daarmee doet als hulpverlener.. dat is weer een heel ander verhaal..

vrijdag 15 augustus 2014

Gehechtheid en Hechtingsstoornissen



Wat is gehechtheid, hoe ontstaat hechting en hoe werkt dat door in relaties. Wat voor gedragspatronen leren mensen aan als ze een bepaalde hechtingsstijl hebben aangeleerd n.a.v. hun opvoeding? Hoe ontwikkelt zich dan een copingstrategie? Welk reacties roepen bepaalde gedragingen van anderen bij ons op?

Hulp moeten vragen als bewijs van falen ervaren.. hulp is niet iets fijns of fijn dat anderen er voor jou kunnen zijn maar hulp moeten vragen is een gevoel van gefaald hebben en het niet zelf kunnen. Dit is een voorbeeld van een manier van denken en gedragen die niet werkzaam is voor een persoon. Het is een belemmering die ontwikkeling en groei in de weg staat maar deze belemmering ontstaat door iets wat aangeleerd is in het verleden. Niet goed hulp kunnen, durven of mogen vragen van jezelf hoort bij een vermijdende of afstandelijke hechtingsstijl.

Angst ervaren als iemand zijn ongenoegen uit. Je kan als kind aangeleerd hebben dat je voortdurend alert moet zijn op wat anderen doen, vinden of voelen want als je iets over het hoofd hebt gezien als kind dan kan dat je duur komen te staan doordat je dan flink straf kreeg, misschien wel mishandeld werd of omdat je moeder of vader dan door het lint ging of dreigde met zelfmoord. Hierdoor kan je angstig gehecht zijn en dit heeft tot consequentie dat je dan hyperalert bent in relaties als je partner ook maar iets zegt of doet wat neigt naar onvrede of ongenoegen uiten. Je wilt het meteen goed maken of goed doen, je voelt je continu verantwoordelijk voor alles en durft niet goed tegengas te geven of voor jezelf op te komen.

Dit zijn een paar voorbeelden van hechtingsstijlen die belemmerend werken in je huidige relaties en hoe ze ontstaan zijn. Het laat zien hoe het komt dat je zo reageert, denkt en voelt en welk effect dat op je huidige leven hebt. Belangrijk is ook om te beseffen dat je dit soort dingen overdraagt op je kinderen en daarmee ook weer hun toekomst en hechtingsstijl bepaalt.

Wil je hierin graag verandering brengen en anders leren, denken, voelen en doen zodat je minder belemmerd wordt door je verleden dan kan je psychosociale counseling aanvragen. Hierin krijg je handvatten, uitleg en begeleiding om een andere weg in te kunnen slaan. Eentje die beter voor jou werkt en die jou helpt om steviger en meer zelfverzekerd in relaties te staan.

donderdag 14 augustus 2014

Omgaan met verlies

Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gisteren heb ik ze teruggevonden en gekeken hoe het met hen gaat.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Nee, dat kan ik niet want ik mis zo een belangrijke tak." Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet eens meer tot hem door. De wond was duidelijk zichtbaar en zag er ruw en gehavend uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wond was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: "Dit jaar nog niet." Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: "Ja zon, verwarm mij zodat ik mijn wond kan verwarmen. Mijn wond heeft warmte nodig opdat ze weet dat ze erbij hoort."

Toen de zon het derde voorjaar weer terugkwam, sprak de boom: "Ja zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is." De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht werd gehouden.

Hoe ga je om met verlies en verdriet? Blijf je voor altijd rouwen en laat je het leven verder aan je voorbij gaan, verstop je het diep in jezelf en doe je er van alles aan om het maar niet te hoeven voelen of neem je de tijd om het te verwerken, te helen.. om daarna met hernieuwde kracht verder te gaan in het leven?

Als je langdurig last van verlieservaringen hebt en je blijft er maar in vast zitten of je weet dat ergens diep van binnen nog die vreselijke pijn zit en je het haast niet meer kan verbergen of er last van hebt, overweeg dan eens psychosociale counseling om deze pijnlijke gevoelens een plaatsje te geven zodat je net als de derde boom weer verder kan met leven en groeien.

woensdag 13 augustus 2014

Ergens tegen vechten



Je hoort het vaak zeggen: "het is zo'n gevecht, ik ben continu aan het vechten ..". Soms vechten mensen tegen anderen mensen, vechten ze voor de "goede zaak" of ze vechten tegen zichzelf. Echter al dat vechten kost enorm veel energie en geeft een negatieve lading aan hetgeen je zo aan het bestrijden bent.

Het is belangrijk om even stil te staan bij een gevecht. Waar tegen vecht je en waarom? Waar ben je mee bezig en wat kost het je? En nog belangrijker wat maakt dat je gekozen hebt om een gevecht aan te gaan? Wie of wat is je tegenstander? En zijn er ook andere manieren dan vechten om het probleem op te lossen of onder controle te krijgen.

Ergens tegen vechten is een strategie. Een keuze die iemand maakt. Vaak is vechtgedrag (of dit nu lichamelijk vechten is of geestelijk) een aangeleerde reactie die mensen inzetten als ze niet meer weten wat ze moeten doen of omdat ze in het verleden hebben geleerd dat je met vechten ook een kans hebt op winnen. Dat je het je iets oplevert dat gevecht. Je bent immers ergens mee bezig en je bent niet passief. Je hebt kans op succes of in ieder geval dat je er iets uit haalt of het is misschien je enige tactiek of strategie die je kent en je hebt niet geleerd dat het ook anders kan. Dat er andere opties zijn dan vechten tegen..

Een gevecht wat je in ieder geval nooit kan winnen is het gevecht tegen jezelf. Het is als de hond die rondjes rent om zijn tegenstander waar hij de staart nog net van kan zien, te willen bijten. Als je tegen je zelf vecht dan kost dat enkel een hoop energie, het is moeizaam en pijnlijk omdat je jezelf voortdurend als vijand beschouwd en niet als vriend benaderd. Je bent je ergste vijand als je tegen jezelf vecht. En doorgaans gaat zo'n gevecht tegen jezelf gepaard met een hele hoop negativiteit naar jezelf toe. Zo zou je je beste vriend niet behandelen!

Sta eens stil bij het "ergens tegen" zijn. Ergens tegen zijn impliceert strijd, boosheid, woede en negatieve actie. Je kan ook ergens voor zijn. Niet tegen roken zijn bijvoorbeeld maar voor schone lucht en een goede gezondheid. Tegen zijn komt over als iemand iets op moet geven, dat er een verlieservaring moet komen om te kunnen winnen. Dat er een winnaar/verliezer situatie gaat ontstaan en niemand wil de verliezer zijn natuurlijk dus dat kan een bittere strijd gaan worden. Niet tegen oorlog zijn.. maar voor vrede zijn .. dat is een beter uitgangspunt. Niet tegen schreeuwen zijn maar voor rust en zachtjes praten.

Mensen weten vaak heel goed waar ze tegen zijn, wat ze niet willen maar als ik ze dan vraag wat ze wel graag willen, wat dan belangrijk voor hen is of wat hun behoeften dan wel zijn, dan weten ze lang niet altijd wat de werkelijke behoefte is achter hun "tegen" zijn. Toch is "ergens voor zijn"  een vertrekpunt wat tot openingen leidt en geen strijd oplevert. Het is het uiten van behoeften, het biedt ruimte voor onderzoek naar mogelijkheden en oplossingen.

Ergens voor zijn.. kent alleen maar winnaars..



dinsdag 12 augustus 2014

Moraal versus Empathie


Religie, geloof en levensovertuigingen zijn vaak gebaseerd op morele regels. Gedragsregels, geboden en verboden. Dat wat je wel en niet moet of mag doen. Vaak bestaat een religie uit een boek met morele verhalen over goed en kwaad met daarin verweven deze regels. De verhalen gaan over mensen en over goed en fout gedrag. Heel vaak zie je dat deze verhalen nogal gedateerd zijn en duidelijk in een andere tijd en cultuur zijn ontstaan. Gebaseerd op oude normen en waarden met leefregels die toen golden en soms tot in het heden worden door getrokken alwaar ze soms praktisch onuitvoerbaar zijn of sterk in strijd zijn met de huidige moraal en denkwijzen.

Dit laatste kan ernstige conflicten geven. Conflicten binnen in het denken en de gevoelswereld van een persoon of een groep mensen maar ook conflicten daar buiten waarbij een verschil in geloofsbeleving nogal eens de reden kan zijn om elkaar naar het leven te staan.

De basis van een geloof of religie blijft evenwel gaan over goed en fout. Een goed of een slecht mens zijn en de keuze die een mens heeft om ergens voor te kiezen, om het onderscheid te maken. Dat begint al vaak bij de eerste verhalen van een geloof en loopt als een rode draad door ieder verhaal. Echter wat goed of fout is kan verschillen per situatie, per tijdsgeest en per cultuur. Wat in Indonesië of Turkije sterk afgekeurd wordt kan in Nederland of Engeland sterk de voorkeur genieten. Iemand een hand geven bijvoorbeeld als vrouw. Dat doe je in het Westen met een stevige handdruk en door oogcontact te maken waarbij je iets vriendelijks zegt. In Oosters georiënteerde culturen dient een vrouw geen hand te geven of slechts op een onderdanige manier waarbij elke vorm van oogcontact vermeden wordt want iemand aankijken wordt als zeer brutaal en uitdagend ervaren.

Uiteindelijk maakt het niet zoveel uit hoe je elkaar een hand geeft.. om maar eens een voorbeeld te noemen. Er is geen specifieke goed of fout gedrag. Het gaat er meer om wat je met het gedrag wilt uitdrukken. De intentie van het gedrag. Zolang deze empathie uitstraalt en met empathie wordt gedeeld dan is het eigenlijk altijd beter dan wanneer het vijandig en agressief wordt gedaan. Het gaat meer om wat ons verbindt, waar we samen op kunnen trekken en het prettig voor elkaar kunnen maken dan om waar we elkaar het leven zuur kunnen maken of elkaar pijn doen uiteindelijk. Daar heb je geen religie of geloof voor nodig.. toch?

zondag 10 augustus 2014

3 Tips om je zelfvertrouwen te vergroten




1. Aandacht voor wat goed is gegaan. We neigen er naar om niet zozeer te kijken wat goed ging maar altijd weer te kijken wat niet goed is gegaan. Logisch want in de oertijd was een sabeltandtijger over het hoofd zien, een dodelijke fout die je niet vaak kon maken. We neigen dus vaak naar het opmerken van oneffenheden, dingen die niet kloppen of niet goed gaan uit zelf bescherming. Echter deze bescherming kan ook tegen ons keren als we enkel op foute dingen letten en onszelf niet eens complimenteren met wat er allemaal goed ging. Wat lekker gaat.. wat mooi was en waar we een positieve inbreng in hadden.

2. Bewust zijn van je gedachten. Gedachten zijn slechts gedachten. Je bent niet je gedachten want als je ze wel was, dan bestond je al lang niet meer als ze voorbij waren. Gedachten zijn als wolkjes in je bewustzijn. Ze komen en gaan. Je wordt ze bewust en daarna verdwijnen ze weer in je onbewuste en het is aan jou of je ze aan trekt of niet. Of je je er druk om maakt of niet. Of je je er rot door voelt of niet. Je kan ze ook voor kennis aan nemen wetende dat ze dadelijk weer voorbij zijn. Ze zijn niet "de waarheid" of iets wat jou jezelf maakt.

3. Betrek niet alles op jezelf op een negatieve manier. Maak je zelf niet telkens een dader in een situatie waarbij je jezelf negatief afschildert als iemand die niet deugt, tekort schiet of het niet goed doet. Betekenis geven aan gebeurtenissen is enkel een kwestie van gedachten die iets donker kleuren. Het is niet de ultieme waarheid. 

zaterdag 9 augustus 2014

Dysthyme stoornis oftewel chronisch depressief

"Ik ben Bob Hoogendoorn (37) en werk als vrijwilliger voor een organisatie die hulp op afstand biedt via telefoon, chat en mail. Ik heb al zo'n 22 jaar een dysthyme stoornis. Door de jaren heen heb ik met vallen en opstaan mijn weg gevonden om hier zo goed mogelijk mee om te gaan. Dit heeft mij ertoe gebracht een website op te richten rondom chronische depressiviteit, om op deze manier anderen in een vergelijkbare situatie een hart onder de riem te steken. En ik zet mijn ervaringen in om anderen te steunen."

Bob heeft een dysthyme stoornis oftwel een chronische depressie. Hij is tevens ambassadeur van het Fonds Psychische Gezondheid (FPG) en hij vertelt daarom graag over wat een chronische depressie inhoudt, wat het voor hem betekent en wat het met zijn leven doet. Hij helpt ook graag anderen als ervaringsdeskundige en vrijwilliger voor het fonds.

Wil jij er ook meer over weten dan kan je Bob contacteren. Hij geeft graag informatie en beantwoordt graag jouw vragen over zijn psychische stoornis. Je kan hem hier bereiken.

Wil je eerst meer weten over Bob, lees dan hier zijn verhaal.

vrijdag 8 augustus 2014

Wereldwijde meditatie voor vrede.. vanavond!



Doe mee! Vanavond om 18.00 uur Nederlandse tijd een meditatie die wereldwijd gehouden wordt voor wereldvrede. Doe je mee? Meld je dan hier aan.

Doe even normaal...


Filmproductiehuis Interakt maakt met behulp van subsidie van Fonds Psychische Gezondheid de 10-delige tv-serie Doe even Normaal. De tv-serie, gepresenteerd door Johan Overdevest, wordt deze zomer uitgezonden bij de NTR.

Samen met psychiater Robert Schoevers geeft Overdevest inzicht in een aantal psychische aandoeningen. Zo laten ze zien wat voor emotionele impact bijvoorbeeld een depressie, psychose of angststoornis kan hebben, maar ook wat je kunt doen om er zo goed mogelijk mee om te gaan. In ontmoetingen met mensen met psychische aandoeningen wordt tijdens de uitzendingen veel duidelijk over de aandoeningen, hun beleving ervan en de behandeling.

Doe even Normaal is op 18, 19, 20, 21 en 22 augustus om 20.00 uur; en op 25, 26, 27, 28 en 29 augustus om 19.25 uur te zien op NPO 2 (voorheen Nederland 2)

Later is e.e.a. nog hier terug te vinden en kan je hier ook reageren.

Bron: Fonds Psychische Gezondheid

donderdag 7 augustus 2014

Niet meer schamen voor mijn dwang





"Ik ben Mandy Verleijsdonk (26) en studeer psychologie in Tilburg; waar ik ook woon. Ik heb meegewerkt aan deze video, omdat ik me niet meer wil schamen voor mijn psychische problemen en ze niet meer steeds wil verbergen. Verder hoop ik op iets meer begrip voor mij en andere mensen met dwang of andere problemen."

Mandy is een collega ambassadeur van het Fonds Psychische Gezondheid en wilt graag bekendheid geven over wat het inhoudt om een psychische aandoening te hebben. Het is een mooi gemaakt filmpje en  ze vertelt open, kwetsbaar en heel kernachtig wat dwang in houdt, wat het met je doet en hoe het je leven bepaalt. De dwang als overlevingsstrategie om de depressie er onder te houden.. stemmetjes die je continu vertellen hoe/wat je moet doen. Het is een knappe prestatie van haar om het zo te verwoorden en te laten zien.

Met toestemming van Mandy plaats ik hier nu haar youtube filmpje. Als je haar vragen wilt stellen of haar om informatie wilt vragen dan kan je dat hier doen.

Wil je meer van Mandy weten dan kan je hier haar verhaal lezen.

woensdag 6 augustus 2014

Spotje uit Kroatië: Huiselijk Geweld




In Kroatië hebben ze een knap gemaakt spotje waarin huiselijk geweld zichtbaar wordt gemaakt in een kort filmpje waarbij een jonge vrouw elke dag, een jaar lang, een foto van zichzelf maakte. Hoe geluk verandert in geweld. Hoe liefde zich om zet in pijn en angst. Dagelijkse angst, maandelijke angst, angst voor je partner als die binnen komt.. hoe zal de bui deze keer zijn? Is het veilig om jezelf te kunnen zijn of loop je vandaag weer op eieren? Wat staat je te wachten vandaag?

Vaak vragen mensen die niet in zo'n situatie van huiselijk geweld zitten zich af waarom iemand niet weg gaat? Het niet zomaar weg (kunnen) gaan heeft te maken met angst. Angst voor de consequenties van het weg gaan, angst voor nog meer geweld, bedreigingen, gestalkt worden, belaagd worden maar ook angst voor wat de omgeving er van zal zeggen. Angst om na gewezen te worden, angst om het gevoel van falen en gefaald te hebben in de relatie, gefaald te hebben als persoon. Angst voor afwijzing van familie, vrienden of collega's en angst voor de toekomst. Angst voor de consequenties op financieel gebied: schulden, bittere strijd om financiën, vervallen tot armoede. En dan heb ik het nog niet gehad over angst om alleen verder te moeten alhoewel dit ook als een opluchting kan voelen. Vaak spelen er veel tegenstrijdige gevoelens mee.

Houden van, wisselt zich af met angst en hoop. Hoop op dat het deze keer echt de laatste keer zal zijn. Dat de beloften dat het vanaf nu nooit meer zal gebeuren, deze keer echt waar zullen zijn. Dat de spijtbetuigingen nu echt zijn en dat iemand graag de hoop heeft en vast houdt dat ze waar zijn en dat er werkelijk verandering zal komen. Dat het vanaf nu echt anders zal gaan.. helaas wijst de praktijk uit dat zonder intensieve hulpverlening voor beide partijen er doorgaans niets verandert en men maar al te snel weer in de oude kapot makende patronen vervalt zodra de eerste perioden van spijt langer geleden zijn. Een hulpverleningstraject is immers een moeilijk en pittig traject met vallen en opstaan. Waarbij er gekeken wordt naar de destructieve patronen en hoe ze omgebogen kunnen worden naar andere patronen. Dit vergt echter een grote motivatie, inzet en doorzettingsvermogen. Lang niet iedereen kan dit aan en lukt het. Het vergt enorme moed en kracht om daadwerkelijk te veranderen. Dat is hard werken.. aan jezelf en aan de relatie.

Ben je slachtoffer van huiselijk geweld, zoek dan hulp voor jezelf. Je kan die ander immers niet veranderen. Je kan alleen jezelf veranderen, jezelf helpen.

Maak een verschil..





Een mooi verhaal over een verschil maken. Het is niet zo moeilijk om een verschil te maken. Je hoeft het ook niet gelijk groots aan te pakken. Het is lang niet altijd mogelijk om alles en iedereen te "redden" of te helpen maar dat wil niet zeggen dat je dan maar helemaal niets meer kan doen. Dat je maar bij de pakken neer moet gaan zitten en je beklaagt over het feit dat het allemaal te veel is, niet te overzien is.. dat het toch niets uit maakt of je er wel of niet wat aan doet. Dat zijn smoesjes om je aan je vermogen en verantwoordelijkheid te onttrekken.

Door je op te stellen als de oudere man bevestig je enkel je eigen hulpeloosheid, je eigen machteloosheid. Het maakt dat je je kleiner maakt dan je bent. Je geeft het bij voorbaat al op, nog voordat je ook maar iets gedaan of geprobeerd hebt. Het is de weg van de minste weerstand die doorgaans ook niets oplevert dan een passieve machteloze houding. Dat kan op z'n tijd best lekker en ontspannen voelen maar doorgaans in situaties waarin handelen gevraagd wordt, voel je je er niet zo lekker bij.

De jongen lijkt een dwaas .. een idealist. Iemand die in alle onschuld een goede daad stelt waarvan ouderen nog wel eens hoofdschuddend moeten lachen. Het jongetje leeft echter in de mooie veronderstelling dat hij, hoe klein hij ook is, toch een verschil kan maken. Telkens weer.. niet voor allemaal.. niet voor alles maar wel voor diegene en datgene wat binnen zijn vermogen lag. Hij heeft zijn best er voor gedaan en had er een goed gevoel van.



Als je blijft geloven in het niets doen omdat het toch niet uit maakt.. dan onderschat je de kracht van een kleine daad.

maandag 4 augustus 2014

Boosheid uiten


Er is niets mis met boos zijn op zijn tijd. Het dient er voor om je grenzen aan te geven, om een ander aan te geven dat het zo niet verder kan. Dat dit niet goed gaat op deze manier. Boosheid activeert tot verandering. Het is een waarschuwingssignaal dat iemand er even niet meer mee om kan gaan zoals het nu gaat.

Woede aanvallen zijn van een andere orde. Woedend zijn op een ander en luid schreeuwend, gillend of met fysiek geweld een "oplossing" af te dwingen is een vernietigende emotie die vaak meer kapot maakt dan dat het tot oplossingen leidt. Als je boos bent en je vervalt tot woede dan ben je je eigen grenzen gepasseerd. Heb je het al te lang laten gebeuren of ingehouden. Je bent dan als een snelkookpan waar de druk te hoog is geworden, waardoor de deksel er af vliegt.

Maar wat dan? Hoe voorkom ik dat? Hoor ik mensen dan zeggen.

Ja wat dan.. allereerst is het belangrijk dat je de boosheid gaat uiten op het moment dat er een grens wordt overschreden. Niet uiten in de zin van onredelijk emotioneel reageren en er een enorme explosie van maken maar nog voordat het zover komt. Uiten door er over te praten, door een grens tijdig aan te geven, in woorden, in taal.  Vertellen wat je dwars zit, wat het voor jou zo moeilijk maakt wat er gebeurt, hoe je je daardoor voelt en wat je graag zou willen dat er anders ging. Het in taal verwoorden van frustraties, gehoord worden, voorkomt woede uitbarstingen.

Als iemand niet wilt luisteren naar jou of niet bereid is om met jou rekening te houden dan is het belangrijk dat jij je gaat beraden hoe je verder wilt met die persoon of in die situatie.

Mocht het allemaal niet zo lukken dan kan je altijd nog de tip van Brigitte toepassen.. ;)

zaterdag 2 augustus 2014

Angst voor wat verborgen is

De reis die we samen maken is dat we duisternis voor licht, onwetendheid voor begrip verruilen. Wat je begrijpt, jaagt je geen angst aan. Alleen duisternis en onwetendheid hebben iets angstaanjagends, waardoor je ervoor terugdeinst, nog verder het donker in. En toch kan alleen het verborgene je bang maken, niet om wat het is, maar omdat het verborgen is.
– Een cursus in wonderen

Een uitspraak die in de psychologie zeker zijn weerklank vindt. Hoewel een cursus voor wonderen wat meer op religieuze leest geschoeid is zie je er wel veel waardevolle concepten, oefeningen en bewustmaking in terug die in een gemiddeld therapeutisch traject niet zouden misstaan.

Ik hou er van om spiritualiteit te verweven met psychologie. Beiden maken een wezenlijk onderdeel uit van de menselijke psyche en in mijn beleving kan je ze niet los van elkaar zien wil je iemand als totaal mens kunnen helpen als therapeut.

Als het gaat over de quote hierboven gaat het over angst. Angst voor het niet-weten. Angst heeft doorgaans te maken met de toekomst. Je bent ergens bang voor wat nog in de toekomst verscholen ligt of je bent ergens bang voor wat zich in het verleden heeft afgespeeld en wat zich in de toekomst zou kunnen herhalen. Angst voor dat wat verborgen is .. voor het niet-weten.. onzekerheid maakt dat mensen vaak in hun hoofd gaan lijden aan angsten en paniekaanvallen.

Het gevoel van (totaal) controleverlies omdat men geen grip heeft op wat allemaal zou kunnen gebeuren maakt mensen radeloos en hulpeloos. Heel vaak spelen allerlei rampscenario's zich af in het hoofd waarover Mark Twain ooit al eens zei: "een mens lijdt het meest door het lijden wat men vreest".
Indirect zegt hij dat je niet zozeer lijdt aan wat je daadwerkelijk overkomt want dat zijn doorgaans maar kleine aantallen van nare ervaringen in vergelijking met wat je je in je hoofd haalt over wat allemaal fout zou kunnen gaan of wat zou kunnen gebeuren.

De duisternis van onwetendheid heeft iets angstaanjagends zegt de cursus in wonderen dan ook. Het jaagt je nog verder in angst en daarmee het donker in. Pas als dat waar je nou bang voor bent in het licht van het bewustzijn komt te staan dan kan je het bekijken van allerlei kanten. Je kan er over praten, het krijgt woorden of meer in beeldspraak gezegd: het krijgt handen en voeten.. het wordt een verhaal, een beeld en kan daarmee teruggebracht worden tot zijn werkelijke aard en grootte. Daarmee wordt het gelijk een stuk minder eng.